'Ik ben een volwassen vrouw, ik hoor niet te spelen. Wat zullen anderen wel niet denken als ze mij in mijn eentje zien schommelen of van de glijbaan zien gaan?' Is wat ik jarenlang tegen mezelf zei.
Ik heb alle "fun" jarenlang letterlijk uit mijn leven verbannen. Ik kon beter niet mee gaan pubquizzen op woensdagavond want dan zou ik de volgende dag op mijn werk niets waard zijn. En dát kon echt niet. Want werk was belangrijk (belangrijker dan plezier maken). Ik was die serieuze vrouw die plezier maken niet kende en heel vaak dacht: 'Is dit nou zo grappig?' Als anderen stuk gingen van het lachen.
Als sinds een jaar of twee komt het thema "speels zijn" regelmatig terug in mijn leven. Er werd een kaart voor me getrokken tijdens een live-dag met ondernemers waar op stond dat ik speels mocht zijn, ik zie advertenties op Instagram over speeltuinen voor volwassenen en elke dag tijdens mijn wandeling loop ik langs een touwschommel aan een boom en elke keer denk ik: 'Er komt een dag dat ik er op ga schommelen.'
Vorig jaar heb ik een keertje kort geschommeld, sinds jaaaaa-ren maar dat voelde minder zwaar omdat ik een vriendin met haar zoontje was tegengekomen en dat vormde een goed excuus om even te mogen proeven aan het idee om weer te spelen.
Langzaam begin ik aan het idee te wennen dat ik als volwassen vrouw ook mag spelen en dat niet alles zo serieus hoeft te zijn als ik mezelf wijsmaak.
De afgelopen week heeft het flink gesneeuwd en de grote parkeerplaats voor mijn huis is veranderd in een sneeuw/ijsbaan. Elke dag komen er groepen jongeren aanrijden en glijden in hun auto's, voor de lol, de hele parkeerplaats over.
Ik merkte dat het me irriteerde en ik dacht aan de uitspraak van Louise Hay: Wat je irritant vindt, doe je jezelf en anderen aan. Ik analyseerde mijn irritatie en ontdekte dat het me raakte dat zij zo speels konden zijn en ik niet.
Ik besloot die drempel over te stappen en voor mijn huis een sneeuwpop te bouwen. Alleen!
Ik was nog wel erg alert of ik mensen tegenkwam en op het moment dat er iemand langskwam, stond ik ongemakkelijk te draaien alsof ik niet degene was die deze sneeuwpop aan het maken was.
Maar, ik heb het gedaan! En ik heb best wel wat plezier ervaren (vooral in mijn zoektocht naar ogen, neus, hoed e.d.)
Het lukt mij inmiddels steeds beter om mijn overtuigingen aan de kant te zetten en te denken: 'Het maakt niet uit wat anderen van me denken.'
Wil jij dat ook?
In mijn cursus "van pleasen naar kiezen" neem ik je mee op reis van pleaser naar kiezen voor jezelf.
