Het was zaterdagavond en na een volleybalwedstrijd zaten we met een groepje van ongeveer 8 te eten in een café in Hellevoetsluis.
Ik was een jaar of 20 en had al zo'n drie jaar een relatie met de man die links naast me aan tafel zat. Ik kan me niet meer herinneren of we met mijn damesteam waren of met een gemixt gezelschap dames en heren van de club.
Ik studeerde op dat moment aan de PABO en hij (14 jaar ouder dan ik) had een baan.
Ik weet niet hoe het precies ter sprake kwam, maar iemand aan tafel vroeg ons wanneer we gingen samenwonen.
'Ik wil eerst op mezelf als ik mijn studie heb afgerond.' zei ik oprecht en zelfverzekerd.
Mijn vriend keek me enigszins verbaasd, maar vooral gepikeerd aan en zei: 'Als jij niet wil samenwonen, waarom hebben we dan überhaupt een relatie?'
Ik schrok daar zo ontzettend van dat ik de rest van de avond geen woord meer heb gezegd en mijn hoofd draaide overuren
(Heb ik iets verkeerds gezegd? Waarom is hij boos op me?)
Ik had in die periode 0,0 eigenwaarde en de pleaser in mij deed er daarna alles aan om het weer "goed" te maken.
Zo'n drie jaar later, na het afronden van mijn studie, trok ik bij hem in.
Inmiddels heb ik mijn eigenwaarde opgebouwd en zou ik dit niet meer laten gebeuren.
Destijds deed ik er alles aan om goed genoeg gevonden te worden, lief en leuk gevonden te worden.
En dus ook keuzes maken die gebaseerd waren op de angst om hem te verliezen.
Want wat zou er gebeuren als ik doorzette om op mezelf te gaan wonen?
Ik had in die tijd niet het gevoel dat ik eigen keuzes kon en mocht maken.
Nu kies is steeds meer voor mezelf.
Wil jij dat ook?
In mijn cursus vertel ik je er alles over.
Het is een mix van verhalen, mindsetshifts en oefeningen zodat ook jij weer voor jezelf gaat kiezen.
