- Als ik een zak chips, rol koekjes, zakje snoep of reep chocola koop "moet" het meteen op. Ongeacht of ik honger heb of niet, ook al eet ik mezelf misselijk. Het gaat op.
- Als er een nieuw seizoen van een leuke serie online komt, "moet" ie meteen gebingewatcht worden. Ongeacht of ik moe ben en de volgende ochtend vroeg op moet. Ik kijk het helemaal, al wordt het 02:00u 's nachts.
Ik vroeg ChatGPT: Wat is dit, dat ik dit doe?
Zijn antwoord: Je kunt niet verdragen dat er iets "open staat", dat je iets "hebt".
Iets hebben/ontvangen & overvloed leveren spanning op.
Pas als het op is, af is, klaar is, neemt die spanning af en voel je je weer rustig, veilig.
Ik ontdekte dat ik precies hetzelfde patroon hanteer met betrekking tot geld.
Als er iets binnenkomt, schrijf ik het meteen over naar mijn spaarrekening, dáár is het veilig.
Mijn patroon: Alles onder controle houden door af te ronden.
Het deed me denken aan wat mijn psycholoog eens vroeg:
'Zie je eindes als een lijn of als een cirkel?'
Ik zie eindes 100% als een lijn. Heb altijd een hekel gehad aan de cirkel. Steeds weer opnieuw naar de kapper, stofzuigen en boodschappen doen.
Ik dacht alleen dat ik inmiddels aardig wat bewustzijn had opgebouwd en wist wanneer ik aan het "lijn-denken" was. En nu is er weer een hele nieuwe dimensie zichtbaar geworden.
Vanmorgen toen ik Instagram opende, en zag dat er een melding was binnengekomen over een nieuwe opmerking, voelde ik ook direct spanning in mijn lijf opkomen. 'Er staat iets open, ik "moet" er iets mee.' Ik opende het bericht en zag een reactie op een post. Ik hoefde er niets mee. Toch nam daarmee te spanning af want er was geen open eindje meer.
Ineens zag ik heel duidelijk mijn vader voor me. Als hij een rol koekjes in huis heeft, gaat het op. Als hij een appje krijgt, opent hij die meteen. Hij zegt dan vaak: 'Dit is belangrijk, ik voer een gesprek met iemand dus ik moet meteen reageren.' Waarop ik regelmatig denk: 'Je bent ook in gesprek met mij, ben ik dan geen belangrijk gesprek? Is een ander gesprek belangrijker?'
Hij voelt, net als ik, waarschijnlijk die spanning van open eindjes en wil zaken afronden om zich weer veilig te voelen.
Wat ook meteen in me opkomt is de uitspraak van Louise Hay: Wat je irritant vindt aan een ander doe je jezelf en anderen aan.
Ik vind het irritant aan mijn vader dat hij zijn appjes belangrijker maakt dan mij, maar blijkbaar heb ik hetzelfde patroon van spanning voelen en mezelf in veiligheid willen brengen. En misschien doe ik onbewust wel hetzelfde door berichtjes te openen terwijl ik met iemand in gesprek ben.
De les die ik hieruit meeneem: Ik mag iets laten bestaan, iets dragen. Het hoeft niet meteen te worden afgerond om veilig te zijn. Het mag er zijn. Ik mag die spanning voelen en hoef niet meteen actie te ondernemen. Open eindjes mogen bestaan.
