Gisteren plaatste Celine Charlotte deze podcast over haar financiële fuck-up's.
Tijdens het verhaal hoorde ik haar praten over haar naïviteit en over keuzes waar ze niet al te lang over nadacht. Dit voelt voor mij als een ver-van-mijn-bed-show. Ik maak nooit naïeve keuzes rondom geld, ik zit er altijd bovenop, kies altijd de goedkoopste producten, vakanties etc. om maar zo min mogelijk uit te geven (erfenisje van voorgaande generaties).
Ze vroeg: Wat is jouw grootste financiële fout?
Ik dacht erover na en was verbaasd dat ik eigenlijk niets kon bedenken.
Ik zag mijn blokkades en patronen rondom geld altijd als iets negatiefs, als iets irritants waar ik zo snel mogelijk vanaf wil.
En nu zie ik eigenlijk voor het eerst wat het me heeft gebracht.
Ja, ik maak constant de veilige keuzes, keuzes vanuit angst en tekort. Maar ik voel nu bijna dankbaarheid voor het feit dat ik nooit een grote financiële fuck-up heb gemaakt.
Toch is er één keuze die ik wel vrij naïef maakte, tegen die angst in: De keuze om in 2017 een huis te kopen met mijn ex (dat heeft niets met hem te maken).
Volgens mijn ouders geen slimme zet, want "de buurman lijkt een vreemde vogel, zijn onkruid staat meters hoog. Daar ga je last van krijgen."
We kochten het huis vrij goedkoop omdat het al erg lang te koop stond. Toen onze relatie strandde en ik na 6 jaar het huis verliet, was de waarde behoorlijk gestegen en kreeg ik zo'n €50.000,- mee.
De les die ik hieruit kan trekken.
Ik wil niet meer altijd de veilige keuze maken. Naïeve keuzes hoeven niet slecht te zijn. Sterker nog, misschien leveren ze meer op dan weloverwogen keuzes die komen vanuit angst.
Maak jij keuzes ook vaak vanuit je hoofd, in plaats van vanuit je gevoel?
Ik maakte een e-book dat je helpt om uit je hoofd te komen.
