Na mijn afstuderen ging ik meteen samenwonen met mijn eerste vriend. Al voordat ik mijn papiertje in handen had, wist ik dat ik 40 uur mocht blijven werken in de klas van mijn afstudeerstage.
Eigenlijk had ik veel liever op mezelf gaan wonen maar op dat moment maakte ik vele keuzes nog vanuit angst. Toen ik een keer spontaan had geroepen dat ik op mezelf wilde wonen, had mijn vriend gepikeerd gevraagd waarom we überhaupt een relatie hadden als ik niet met hem wilde samenwonen.
De pleaser in mij was veel te bang om hem te verliezen en dus besloot ik om toch samen te gaan wonen.
Mijn idee van samenwonen was: Je hebt een relatie, dus dan doe je alles samen. Zo had ik dat gezien, het was mijn waarheid. Ik voelde me enorm schuldig als ik een keer een avondje weg was en voelde me alleen en eenzaam als ik hem niet zag.
Dat beeld dat ik had van samenwonen was totaal niet hoe het er bij ons uitzag. Al snel voelde ik me niet meer gelukkig. En daarbij voelde ik me vaak onveilig omdat hij in mijn ogen alles bepaalde wat er gebeurde en geen ruimte liet voor mij. Samen met mij als pleaser die zichzelf wegcijferde en er niet tegenin ging, een "dodelijke" combinatie. (voor onze relatie uiteindelijk).
In die periode werkte ik vijf dagen per week. Ik kwam als eerste aan op school en ging als laatste weg. Regelmatig deden mijn collega's het licht in mijn klaslokaal uit en sleepten me mee de school uit. In vakanties ging ik standaard één of twee dagen naar school om te werken.
Veel later besefte ik pas dat het mijn manier was om niet naar huis te hoeven. Op school was ik een totaal ander persoon. Een veel leuker en vrijer persoon. Het was eigenlijk de enige plek waar ik echt mezelf kon zijn.
Werk werd mijn veilige thuis.
En tot op de dag van vandaag merk ik dat dat patroon in me zit. Op het moment dat ik wakker word, schiet mijn hoofd in werkstand. Ik pak meteen mijn laptop en werk soms uren achter elkaar zonder pauze. Mijn hoofd denkt de hele dag aan werk.
Nu pas besef ik dat het eigenlijk nog steeds een overlevingsstrategie is en dat ik vlucht van de werkelijkheid. Niet omdat ik me thuis, in mijn eigen huisje, zo onveilig voel. Wel omdat dat stuk onveiligheid nog in mijn systeem zit en ik probeer om het niet te hoeven voelen.
Vanochtend lukte het me voor het eerst om niet meteen mijn laptop te pakken en om te voelen wat er in mijn lijf gebeurde op het moment dat ik ervoor koos om eerst iets anders te gaan doen. Ik voelde een knoop in mijn maag en voelde enorm sterk de drang om toch te gaan werken. Ik deed het niet.
En dat is iets om te blijven oefenen =)
